A FAR-AWAY FATHER'S ADVICE TO HIS SON WHO IS ABOUT TO BE CIRCUMCISED

Being done without anesthesia
and having experienced it myself,
I can tell you how painful it is.

But I will not dissuade you
to undergo such ritual,
the boys' only right

rite of passage to manhood.
It's once in a lifetime, after all.
As you brave the scalpel

of Tiyo Pisyong, gleaming
radiantly in all its sharpness,
tell him to do with precision

his spitting of chewed guava leaves
unto the wound. Then take Vita-K.
It will help halt the oozing of blood.

So you can move with ease,
wear my loose t-shirts
until the laceration is healed.

Ask your Mama to dress it
with agua oxigenada every morning.
And be careful not to step on

or pass over chicken dung
so it will not swell red
like overripe tomatoes.

(Appeared in Home Life, October 2005, Page 28)

SEARCHLIGHT

I cast safety over the quadrangle. And
flash away light to assist watchmen
in crippling inmates from going out.

I scan every nook and cranny, sweep
the horizon to extinguish the dark
that solicits blueprint for an escape.

Every night, I elongate my leg.
But I cannot stretch it far enough.
I have not kicked a barbwire yet.

(Appeared in Philippine Panorama, August 28, 2005, Page 19)

VILLANELLE: ANG TIGRE SA IYANG BUKTON

Nagngisi ang tigre sa iyang bukton
Namintana ning sayong kabuntagon
Mikagot ang mga tango ug ngipon

Magtindog siya sa daplin sa kanto
Gikan buntag hangtod kilomkilom
Nagngisi ang tigre sa iyang bukton

Siya mangilkil sa mga PUJ driver
Kaniya moitsa silag kwarta samtang
Mikagot ang mga tango ug ngipon

Wa siyay hunong sa pagsigarilyo
Ang pikas kamot nagsapnay ni Kulafu
Nagngisi ang tigre sa iyang bukton

Mahanaw unta ang tigre nga nagngisi
Pangaliya sa iyang asawa samtang
Mikagot ang mga tango ug ngipon

Ipalit nyag T5 mga sensilyong natigom
Mag-inom taman mosihag ang kabugason.
Nagngisi ang tigre sa iyang bukton
Mikagot ang mga tango ug ngipon

[Napatik sa Bituon, A Literary Folio of Xavier University-Ateneo de Cagayan. Volume 1, 2008. Pahina 15]

SIHAG SA BAGANG DAG-OM

Naglugitom ang bagang dag-om sa kasadpan
Nagyatyat daw nagbudlot nga tiyan
Nahadlok mitago ang langgam kanaway
Aron makalikay sa pagbuhagay

Giandam ko ang karton sa Fortune
Ako kining pagaguntingon
Isungsong sa mga buslot sa atop
Aron ang mga lusok sa ulan di makatuhop

Di malalis ang kinabuhi dinhi sa kalibotan
Sa bagang mga dag-om giliyokan
Gihulga sa matag karon ug unya
Apan king dughan way kalisang o kabalaka

Kay human mopabuhagay sa ulan ang dag-om
Molutaw ang tam-is kong pahiyom
Iya man ugod idason sa pagpasihag
Ang bidlisiw sa bulawanong kahayag


(Kining balaka maoy nakadaog sa Unang Ganti sa Tigi sa Sinulatay og Ginaray nga Balak nga way pangandam [on the spot writing contest] atol sa ika-12 nga Kombensiyon sa Bathalad-Mindanao, Nobiyembre 29-30, 2008 didto sa dakbayan sa Iligan. Mga maghuhukom: Marcelo Geocallo, tsirman; Atty. Ver Quimco ug Prof. Amy Catarata-Bojo, mga sakop). Napatik isip Balak sa Semana, Bisaya, Enero 28, 2009. Pahina 48

SA DIHANG NAHILIS ANG KALAGSIK

Bisan naglagom, talinishait gihapon
daw lansang ang bangkil sa anaconda
nga naglubog sa iyang dughan.
Nagnganga, andam syang motukob
sa mga tudlong mangahas pagkuhit
sa iyang panit. Matag buntag, magtindog
siya sa tunga sa dalan. Way sapot.
Gituyo aron makit-an ang anaconda
sa katawhan. Magkurog ang mga tawong
mosaylo kaniya. Labi na ang mga drayber
sa de pasaherong jeep nga obligadong
mopahagtok og sensilyo ngadto sa lata
nga iyang gihuptan. Ayog makatilaw
og bun-og! Sama siya kaabtik sa kilat. Kusgan
sama ni Samson. Ug way gikahadlokan.
Apan karong buntaga, human mitipon
ngadto sa mga panid sa kasaysayan ang kapitoan
ka berano, daw sa itlog siya napus-an.
Nahilis ang bus-ok niyang mga braso.
Natunaw, nahimong yatyat nga panit.
Ug ang anaconda wa maulaw pagpakita
sa iyang gidangatan: Nga siya karon
usa na ka wati nga nasaag sa iyang kalibotan.

[Napatik sa Bituon, A Literary Folio of Xavier University-Ateneo de Cagayan. Volume 1, 2008. Pahina 14]

MARKINGS IN THE DUST

Nothing provides him shade. So
the scorching heat of April sun
tans his skins he looks like
a dressed life-size bronze statue.
Sweat marinates his body
and soaks his red t-shirt.

He smells of the sun.
At the roadside,
getting dustier each day
due to the absence of rain,
he peddles Sweepstakes tickets.
Leaning against the concrete fence

of the school run by nuns,
he repeatedly announces
that the draw will be on Sunday,
as if reciting a litany of praise.
But it seems his voice
is just a whisper no passersby

dares looking at him.
The booklet is still intact.
At late afternoon,
his foot trembles, his leg hardens
due to the pressure of his weight.
It’s good enough the two shafts

suspended under his armpits
are made of hardwood.
By sunset, he goes home
leaving in the dust
a single trace of slipper mark
and a hole on each side.

(Published in Red River Review, May 2007)